บทที่ 22 ช่วยด้วย...

เจ็บจังเลย...ความรู้สึกที่ดานิการับรู้เมื่อตื่นขึ้นมาอีกครั้งคือความเจ็บปวดที่ร้าวตั้งแต่ช่องท้องไปจนถึงกลางหลัง เธอถูกมัดปากเอาไว้ด้วยผ้าเน่าๆ ที่มีกลิ่นเหม็นจนอยากจะอ้วก ทั้งข้อมือและข้อเท้าก็ถูกเชือกมัดเอาไว้แน่น ทุกจังหวะการขยับตัวทำให้เชือกเสียดสีกับผิวจนเกิดเป็นแผล แต่ยิ่งเธอพยายามไม่ขยับ ...

เข้าสู่ระบบและอ่านต่อ